आधी ध्येय आलं. कहाणी ते उलगडून सांगते.

रिच कार्नी यांनी अमेरिकेतल्या सहा शहरांत एकच प्रश्न विचारत पन्नास वर्षं घालवली आहेत: ख्रिस्ताचं शरीर जेव्हा खरंच काम करू लागतं, म्हणजे पास्टर, व्यवसाय-जगातले लीडर, शिक्षक, मध्यस्थी प्रार्थना करणारे आणि नागरी लीडर वेगवेगळे नव्हे, तर एकत्र चालतात, तेव्हा काय होतं?

एकट्याने चालण्याची किंमत ते त्यामागचं धर्मशास्त्र शिकण्याआधीच शिकले. ग्रीन बेरे (अमेरिकी लष्कराचं विशेष दल) म्हणून त्यांनी अशा ठिकाणी सेवा केली, जिथे एकाकीपणा जीव घेतो. त्यात १९८३ मधलं एल साल्वाडोरही होतं, जिथे हेलिकॉप्टर उडून गेल्यानंतरच्या शांततेने त्यांना माणसाच्या आत्म्याविषयी कोणत्याही वर्गापेक्षा जास्त शिकवलं. पुढे अमेरिकेच्या परराष्ट्र खात्यातल्या सेवेने तेच धडे देशांच्या यंत्रणेपर्यंत नेले. The Southern Baptist Theological Seminary मधून मिळालेल्या डॉक्टर ऑफ मिनिस्ट्री पदवीने त्यांच्या ठाम विश्वासांना धर्मशास्त्राचा कणा दिला.

ऑस्टिनमध्ये त्यांनी दहा वर्षं Austin Bridge Builders Alliance या संस्थेचं नेतृत्व केलं, आणि एका शहराच्या बहरासाठी चर्च, ना-नफा संस्था, शाळा आणि शहराचं नेतृत्व यांना एकत्र जोडलं. त्या कामातून “शहरात, शहरासाठी” ही सेवा उभी राहिली, आणि आयुष्यभराच्या त्या कामातून Walking Together जन्माला आलं. ते आणि त्यांच्या पत्नी सॅन्डी यांनी खांद्याला खांदा लावून या कामात आपलं आयुष्य घातलं आहे. पुस्तक जसं शिकवतं, तसंच ते ही वाट चालतात: एकत्र.